Debiutował w roku 1946 opowiadaniem Niedziela w Stavanger
wydrukowanym w tygodniku „Przekrój”. Później przyszły
opowiadania Hotel Ansgar (1947) i Gorzki smak
czekolady Lucullus (1957) oraz powieści Wędrówki i
myśli porucznika Stukułki (1957) i Filip (1961), w
których łącząc motywy autobiograficzne w prozie
przygodowo-sensacyjnej powraca do przeżyć wojennych. W 1955
publikuje najgłośniejszą swoją powieść Zły, która jest
obrazem fabularnym Warszawy początku lat pięćdziesiątych z
realistycznymi opisami obyczajowości środowiska marginesu
społecznego i świata przestępczego. W 1957 roku publikuje
jeszcze esej U brzegów jazzu, będącym zbiorem artykułów
o tematyce muzycznej.
Następne utwory pisarz publikował już na
emigracji. Pierwszym z nich był pamflet na warszawskie
środowisko artystyczno-intelektualne Życie towarzyskie i
uczuciowe (1967) i Siedem dalekich rejsów (1975),
powieść kryminalna.
Kolejne wydane utwory to: szkice polityczne
Cywilizacja komunizmu (1972) i Tu w Ameryce - czyli
dobre rady dla Polaków (1975) oraz Dziennik 1954
opublikowany w 1980 roku, który prawdopodobnie później
częściowo przeredagowany jest portretem elity
literacko-towarzyskiej Warszawy na tle obyczajowych i
politycznych realiów lat pięćdziesiątych.
Tyrmand jest także autorem antologii
popularyzujących paryską „Kulturę” i publicystycznych książek
w języku angielskim, które są dokumentem jego
antykomunistycznych i konserwatywnych poglądów politycznych.
