LATA PO 1945

W 1946 wydał zbiór aktualnych satyr politycznych W łyżce wody. Rozrachunkiem z konsekwencjami doświadczeń okupacyjnych są tomy Niepokój (1947) i Czerwona rękawiczka (1948). Autor wyraża w nich poczucie kryzysu tradycyjnych wartości humanistycznych, mówiąc jednocześnie o potrzebie ocalenia i rekonstrukcji elementarnych zasad etycznych.

Problematykę upadku i względności wszelkich światopoglądów Różewicz podejmuje w licznych zbiorach poezji lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, jak: Pięć poematów (1950), Czas, który idzie (1951), Wiersze i obrazy (1952), Równina (1954), Srebrny kłos (1955), Uśmiechy (1955), Poemat otwarty (1956), Formy (1958), Rozmowa z księciem (1960), Zielona róża (1961), Głos Anonima (1961), Nic w płaszczu Prospera (1962), Twarz (1964), Twarz trzecia (1968), Regio (1969). Pogłębiającemu się chaosowi towarzyszy dramatyczna degradacja i dezintegracja świadomości współczesnego człowieka; jego anonimowości, poczucia obcości i samotności wynikających z uprzedmiotowienia i zaniku więzi międzyludzkich.

W okresie lat 70-90-tych autor wydaje nowe zbiory poezji; Duszyczka (1977), Na powierzchni poematu i w środku (1983), Płaskorzeźba (1991) i Słowo po słowie (1994), które podejmują problematykę metafizyczną. Ponownie przewija się w nich myśl o końcu poezji w świecie wszechogarniającej nijakości i bylejakości.

Jako dramaturg debiutował Różewicz najbardziej znanym utworem Kartoteka (1960). Później przyszły: Grupa Laokoona (1962), Świadkowie (1964), Wyszedł z domu (1965), Śmieszny staruszek (1966), Akt przerywany (1966), Spaghetti i miecz (1967), Stara kobieta wysiaduje (1969), Na czworakach (1972), Białe małżeństwo (1974), Odejście głodomora (1977), Do piachu (1979) oraz Pułapka (1982).