JAN PARANDOWSKI

Urodził się 11.05.1895 w Lwowie. Od roku 1913 studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1922-1924 pracował jako kierownik literacki w wydawnictwie Altenberga.
W latach 1924-1926 podróżował po Grecji , Włoszech i Francji. W 1929 przeniósł się do Warszawy i podjął pracę jako sekretarz redakcji „Pamiętnika Warszawskiego”. Przez wiele lat był członkiem PEN-Clubu, wielokrotnie reprezentując polską literaturę na kongresach międzynarodowych.
Po wojnie w latach 1945-1948 wykładał kulturę antyczną na KUL-u. Był członkiem zarządu Stowarzyszenia Kultury Europejskiej (SEC).
Zmarł 26.09.1978 w Warszawie.

DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ PRZED 1939

Debiutował w roku 1913 szkicem Rousseau. Czerpiąc inspirację twórczą z obszaru kultury antycznej, poświęcił tradycji greckiej i rzymskiej wiele swoich książek i szkiców. Należą do nich Mitologia (1924), Eros na Olimpie (1924), Dwie wiosny (1927), Król życia (1930) rzecz o Oskarze Wilde, Dysk olimpijski (1933),  Odwiedziny i spotkania (1934), Trzy znaki Zodiaku (1938). Charakter autobiograficzny ma powieść Niebo w płomieniach (1936).

W twórczości Parandowskiego poczesne miejsce zajmuje przekonanie o szczególnej wartości dzieł artystycznych dla cywilizacji ludzkiej. Wyrazem szacunku dla kulturowego dziedzictwa przeszłości są biograficzno-eseistyczne książki o artystach; i Petrarka (1956), tomy portretów ludzi sztuki Odwiedziny i spotkania (1934), Alchemia słowa (1951), Wspomnienia i sylwety (1960), oraz antologia Pisarze świata Mickiewiczowi (1962).

Charakter autobiograficzny mają wspomnienia Zegar słoneczny (1953), podobnie jak wcześniejsza powieść Niebo w płomieniach z 1936). Natomiast zróżnicowane tematycznie recenzje, szkice i opowiadania zostały wydane w zbiorach Wrześniowa noc (1962), Kiedy byłem recenzentem (1963), Luźne karki (1965), Akacja (1967) i Pod zamkniętymi drzwiami czasu (1975).