Następne publikacje pisarza to m. innymi: zbiory opowiadań Słoń (1956), Wesele w Atomicach (1959), Deszcz (1962), Dwa listy i inne opowiadania (1970), Donosy (1983), Małe prozy (1990) oraz powieści Maleńkie lato (1956), Ucieczka na południe (1961) i tomy felietonów Postępowiec (1960), Małe listy (1981).

Jako dramaturg Mrożek debiutował w roku 1958 dramatem Policja. Dalej były liczne utwory tego gatunku: Męczeństwo Piotra Oheya (1959), Indyk (1960), Na pełnym morzu (1961), Karol (1961), Strip-tease (1961), Zabawa (1962), Kynolog w rozterce (1962), Śmierć porucznika (1963), Czarowna noc (1963), Tango (1964), Dom na granicy (1967), Poczwórka (1967), Szczęśliwe wydarzenie (1973), Rzeźnia (1973), Emigranci (1974), Garbus (1975), Krawiec (1977), Polowanie na lisa (1977), Serenada (1977), Lis filozof (1977), Lis aspirant (1978), Vatzlav (1979), Pieszo (1980), Ambasador (1981), Letni dzień (1983), Alfa (1984), Kontrakt (1986), Portret ( 1987), Miłość na Krymie (1994).

Większość ze sztuk teatralnych współtworzą kategorię humoru, karykatury, satyry, parodii, groteski i absurdu. Przedstawiany w nich świat jest zwykle światem współczesnym, któremu pisarz nadaje jednak charakter umowny. Są to utwory niejako publicystyczne, których tematyka wiąże się z aktualnymi realiami, głownie obyczajowymi i politycznymi. Mrożek poprzez swoich bohaterów demaskuje wszelkie wmówienia, które wytwarza zbiorowość, jak: doktryny ideologiczne, hierarchie społeczne, relikty historii, stereotypy obyczajowe, nawyki myślowe itp..

Pisarz jest również autorem szeregu scenariuszy filmowych, Wyspa róż (1975) i Amor (1978) oraz rysownikiem. Wydał cykle rysunków: Polska w obrazach (1957), Przez okulary Sławomira Mrożka (1968), Rysunki (1982 i 1990).