Debiut książkowy Łysiaka-eseisty "Wyspy zaczarowane" (1974), przyniósł mu prawdziwy rozgłos. Książka zawiera dziewiętnaście esejów z Włoch na temat kultury i sztuki śródziemnomorskiej, które okrzyknięte zostały arcydziełem. Krytycy zachłystywali się od pochwał, mianowano autora publicznie „Gwiazdą naszej najnowszej literatury”. Później wydawał kolejno; "Szuańską balladę" (1976), "Francuską ścieżkę" (1976), Empirowy pasjans" (1977), "Cesarski poker" (1978), "Perfidię" (1980), "Asfaltowy Saloon" (1980), "Szachistę" (1980), "Flet z Mandragory" (1981), "Frank Lloyd Wright" (1982), "MW" (1984), "Łysiak fiction" (1986), "Wyspy bezludne" (1987), "Konkwista" (1988), "Dobry" (1990), "Napoleoniada" (1990), "Lepszy" (1990), "Milczące psy" (1990), "Najlepszy" (1992), "Statek" (1994), "Poczet królów bałwochwalców" (1998), "Napoleon fortyfikator" (1999), "Cena" (2000), "Stulecie kłamców" (2000), "Wyspę zaginionych skarbów" (2001), Kielich (2002), Empireum (2003/04) Rzeczpospolitę kłamców - Salon (2004), Ostatnią kohortę (2005).

Ogromnym hitem wydawniczym z historii sztuki okazało się ośmiotomowe wydanie "Malarstwa białego człowieka" (1997-2000). W stylu bardzo niekonwencjonalnym autor opisał znane i nieznane postaci malarstwa europejskiego oraz ich dzieła, często niedostępne do tej pory szerszemu ogółowi.

Ponadto wydał szereg opowiadań, artykułów publicystycznych oraz udzielił wielu wywiadów zebranych w tomach wywiadu-rzeki pod wspólnym tytułem "Łysiak na łamach" (tomy od 1-6, 1988-2001).