|
DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ PRZED 1939
Debiutował w roku 1895 wierszem Sekstyny w piśmie
„Wędrowiec”, a w 1912 wydał zbiór poetycki Sad rozstajny.
Kolejne tomy poezji to: Łąka (1920), Napój cienisty
(1936) i Dziejba leśna (1938).
Jest
także autorem stylizowanych utworów prozatorskich jak:
Przygody Sindbada Żeglarza (1913) i Klechdy sezamowe
(1913).
Wiersze Leśmiana zaliczane są do twórczej i
polemicznej kontynuacji młodopolskiego wzorca poezji. Poeta
był wierny ukształtowanemu w okresie modernizmu
światopoglądowi filozoficznemu i artystycznemu. Właściwością
jego liryki jest rzeczywistość prawie wyłącznie przyrodnicza,
rezygnując z doraźnej problematyki społecznej i konsekwentnie
unikając wprowadzania aktualnych realiów historycznych.
Podstawą jest temat miłości pojmowanej
przede wszystkim w wymiarze zmysłowo-erotycznym i temat
śmierci, wyrażając pesymistyczną tonację egzystencjalnego
tragizmu. Liryka poety wyraża jego własną ontologiczną
koncepcję świata.
UTWORY WYDANE PO 1945
Kontynuacja stylizowanych
utworów prozatorskich w utworze Klechdy polskie (1956).
Ponadto poetycko-symboliczne utwory dramatyczne zawarł w tomie
Skrzypek opętany (1985).
Twórczość eseistyczna poety, uprawiana
najczęściej u schyłku Młodej Polski, na która składają się
artykuły i recenzje, wydana została w tomach Szkice
Literackie (1959) oraz Utwory rozproszone. Listy
(1962).
| 
