Andrzejewski
Brandys
Broniewski
Brzechwa
Dąbrowska
Dygat
Gałczyński
Głowacki
Gombrowicz
Herbert
Herling-Grudziński
Hłasko

 
 

Irzykowski
Iwaszkiewicz
Konwicki
Kisielewski
Kruczkowski
Lem
Leśmian
Łysiak
Miłosz
Mrożek
Nałkowska
Newerly



Parandowski
Przyboś
Putrament
Różewicz
Słonimski
Staff
Szymborska
Tuwim
Tyrmand
Witkiewicz-Witkacy
Żeleński (BOY)
Żukrowski

 

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

Urodził się 20.02.1894 w Kalniku na Ukrainie. W latach 1912-1918 odbywał w Kijowie studia prawnicze i muzyczne. W 1918 przeniósł się do Warszawy i wspólnie z innymi poetami utworzył grupę poetycką Skamander (1920).
Od 1927 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, później w latach 30-tych przebywał na placówkach dyplomatycznych w Kopenhadze i Brukseli. W okresie powojennym pełnił przez wiele lat funkcję prezesa Związku Literatów Polskich. Redagował poznańskie „Życie Literackie" i „Nowiny Literackie”.
Od roku 1952 był posłem na sejm PRL. Od roku 1955 do końca życia był redaktorem naczelnym miesięcznika „Twórczość”. Od 1972 był członkiem Serbskiej Akademii Nauki.
Zmarł 2.03.1980 w Warszawie.

DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ PRZED 1939

Debiutował jako poeta w roku 1915 wierszem Lilith w kijowskim piśmie „Pióro”. W dwudziestoleciu międzywojennym wydał szereg pozycji poetyckich; zbiór Oktostychy (1919), Dionizje (1922), Kasydy zakończone siedmioma wierszami (1925), Księga dnia i księga nocy (1929), Powrót do Europy (1931) oraz cykl wierszy opisowych Lato 1932 (1933) i tom Inne życie (1938).

Jako prozaik napisał kilkadziesiąt opowiadań i kilka powieści. Pierwsze utwory mieszczące się w konwencji prozy poetyckiej Zenobia Palmura (1920), Legendy i Demeter (1921), Ucieczka do Bagdadu (1923), Wieczór u Abdona (1923) i Siedem bogatych miast nieśmiertelnego Kościeja (1924), Zmowa mężczyzn (1930), Pasje błędomierskie (1938) podejmują problem piękna i sztuki. Autobiograficzny charakter mają powieści; Hilary, syn buchaltera (1923) oraz Księżyc wschodzi (1925) i nowele: Panny z Wilka (1933), Młyn nad Utratą (1936), Dwa opowiadania (1938).

LATA PO 1945

Do obszernego dorobku nowel doszły opowiadania: Nowa miłość i inne opowiadania (1946), Ucieczka Felka Okonia (1954), Opowieści zasłyszane (1954), Tatarak i inne opowiadania (1960), Kochankowie z Marony (1961), Heydenreich. Cienie (1964), O psach, kotach i diabłach (1968), Opowiadania muzyczne (1971), Ogrody (1974), Zarudzie (1976).
Najsłynniejszą powieścią pisarza jest trzytomowa powieść epicka Sława i chwała (1956-1962), w której w szerokim tle historycznym rewolucji rosyjskiej i dwóch wojen światowych pokazuje losy bohaterów reprezentujących różne środowiska społeczne, zwłaszcza XX-wieczne dzieje inteligencji pochodzenia ziemiańskiego.

J. Iwaszkiewicz uprawiał również różne odmiany eseju, głównie eseistyki podróżniczej; Pejzarze sentymentalne (1926), Listy z podróży do Ameryki Południowej (1954), Książka o Sycylii (1956), Gniazdo łabędzi. Szkice z Dani (1962), Petersburg (1976), Podróże do Polski (1977) oraz Podróż do Włoch (1977).
Jako dramaturg wydał: Kochankowie z Werony (1928), Lato w Nohant (1936), Maskarada (1938), Gospodarstwo (1947), Odbudowa Błędomierza (1951), Wesele pana Balzaka (1959), Kosmogonia (1966).

 

 


Copyright Krisand 2000-2006
SALAMANDRA