Debiutował w roku 1894 jako poeta w lwowskim piśmie
„Kronika społeczna i Literacka”.W latach Młodej Polski
wydał kilka opowiadań wydanych w zbiorach Nowele (1906)
i Spod ciemnej gwiazdy (1922) oraz utwory dramatyczne
zebrane w tomie Wiersze i dramaty (1907).
Najgłośniejszym utworem literackim jest
opublikowana w 1903 powieść Pałuba. Zarys jego
przekonań światopoglądowych wyraża szkic Czym jest Horla?
(1896) i wczesna książka Fryderyk Hebbel jako poeta
konieczności (1907). W książce Dziesiąta Muza
(1924) dokonał jednej z pierwszych rozpraw poświęconych
problemom estetycznym filmu (sic!).
Później zrezygnowawszy z twórczości
oryginalnej, poświęcił się krytyce literackiej. Artykuły i
recenzje z różnych okresów działalności krytycznej wydane
zostały w tomach Czyn i słowo (1912), Słoń wśród
porcelany (1934) i Lżejszy kaliber (1938).
W wydanej w 1929 książce Walka o treść
polemizuje z teorią Czystej Formy Witkiewicza, natomiast
Beniaminek (1933) jest pamfletem na Tadeusza
Boya-Żeleńskiego i jego metodę krytyczną.
K. Irzykowski był krytykiem o temperamencie
polemisty; chętnie prowadząc spory z różnymi formacjami i
teoriami literackimi dwudziestolecia. Oprócz polemik
personalnych dyskutował m.inn. z programami ekspresjonizmu,
futuryzmu, SKAMANDRA i Awangardy Krakowskiej. Jednocześnie
uważał literaturę za dziedzinę samoistną, rządzącą się swoimi
autonomicznymi prawami i niezależną od życia społecznego.
