Andrzejewski
Brandys
Broniewski
Brzechwa
Dąbrowska
Dygat
Gałczyński
Głowacki
Gombrowicz
Herbert
Herling-Grudziński
Hłasko

 
 

Irzykowski
Iwaszkiewicz
Konwicki
Kisielewski
Kruczkowski
Lem
Leśmian
Łysiak
Miłosz
Mrożek
Nałkowska
Newerly



Parandowski
Przyboś
Putrament
Różewicz
Słonimski
Staff
Szymborska
Tuwim
Tyrmand
Witkiewicz-Witkacy
Żeleński (BOY)
Żukrowski

 

GUSTAW HERLING-GRUDZIŃSKI

Urodził się 20.05.1919 w Kielcach. Od 1937 studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Już podczas studiów współpracował z szeregiem czasopism, publikując szkice i recenzje. W roku 1940 został aresztowany i po pobycie w wielu więzieniach, wywieziony do łagru Jercewo koło Archangielska. Po zwolnieniu w 1942 razem z armią polską przez Bliski Wschód dotarł do Włoch, gdzie uczestniczył bitwie pod Monte Cassino.
W 1947 był współzałożycielem Instytutu Literackiego w Rzymie i miesięcznika „Kultura”. W latach 1952-1955 mieszkał w Monachium i pracował w Radiu Wolna Europa. W 1955 przeniósł się do Neapolu. Był stałym współpracownikiem paryskiej „Kultury”.
Zmarł 4.07.2000 r.

DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ PO 1945

Debiutował w roku 1945 (W Rzymie) tomem szkiców krytycznoliterackich Żywi i umarli, poświęconym głównie pisarzom polskim zmarłym podczas wojny. Opracował antologię W oczach pisarzy. Wybór opowieści wojennych 1939-1945 (1947). W roku 1951 wydał na emigracji najgłośniejszą ze swoich książek Inny świat. Zapiski sowieckie. Książka ta jest opisem pobytu autora w łagrze rosyjskim na Dalekiej Północy. Jest to pełen autentyzmu opis łagrowych warunków życia i pracy, organizacji i funkcjonowania obozu, co nadaje jej dokumentalne znaczenie.

Jako prozaik wydał kilka tomów nowel; Skrzydła ołtarza (1960), Drugie przyjście (1963), Wieża i inne opowiadania (1988). Opowiadania te utrzymane są w konwencji realistycznej, gdzie bohaterowie postawieni są w skrajnych sytuacjach moralnych i egzystencjonalnych, doświadczając w różny sposób tragizmu istnienia. W Upiorach rewolucji (1969) okazuje swoje zainteresowania literaturą XX-wiecznych pisarzy rosyjskich, a w wydanej dużo później Godzinie cieni (1991), klasyką literatury europejskiej. Ostatnią wydaną pozycją pisarza jest Gorący oddech pustyni (1998).

Jako eseista wydał Dziennik podróży do Burmy (1983) podejmujący problematykę komunizmu i Rosji. Następnie publikowane w paryskiej Kulturze, pięć tomów Dziennika pisanego nocą (1973, 1980, 1984, 1989, 1993) w którym zawiera przemyślenia literackie, refleksje o współczesnej sytuacji politycznej w Europie oraz rozważania na tematy osobiste.

 

 

 

 

 

 


Copyright Krisand 2000-2006
SALAMANDRA