Później kolejno wydawał następujące zbiory: Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Napis (1969), Pan Cogito (1974), 18 wierszy (1983), Raport z oblężonego miasta (1983), Elegia na odejście (1990) oraz Rovigo (1992).

Charakterystyczną formą utworów poetyckich Z. Herberta jest prostota lapidarnego i ascetycznego stylu. Chętnie nawiązuje do tradycji kultury europejskiej poprzez odniesienia do różnych epok, szczególnie starożytności, do mitologii i historii oraz różnych dziedzin sztuki i nauki. Podejmuje tematy uniwersalne: estetyczne i etyczne z wyraźnie wyeksponowanym przesłaniem moralnym.

Jako eseista wydał dwa tomy szkiców; Barbarzyńca w ogrodzie (1962) i Martwa natura z wędzidłem (1993). Obydwa zbiory stanowią rodzaj eseistycznego dziennika europejskich podróży pisarza. Pierwszy tom obejmuje okres podróży po Francji, Włoszech i Grecji; drugi – po Holandii. Są to jednocześnie erudycyjne podróże po sztuce, zwłaszcza malarstwie i architekturze odwiedzanych krajów. Z opisu wydarzeń historycznych i dzieł artystycznych pisarz wyprowadza refleksje nad uniwersalnymi sytuacjami życia ludzkiego.

Ponadto zebrane w tomie Dramaty (1970) ukazały się utwory teatralne pisarza, głównie odwołujące się do antyku sztuki filozoficzno – alegoryczne; Rekonstrukcja poety, Jaskinia filozofów oraz bliskie poetyce reportażu współczesne sztuki realistyczne; Lalek, Drugi pokój.