KONSTANTY ILDEFONS GAŁCZYŃSKI

Urodził się 23.01.1905 w Warszawie. W czasie pierwszej wojny światowej przebywał w Moskwie, gdzie uczęszczał do polskiej szkoły. Po powrocie do Warszawy w 1918 podjął studia filologii klasycznej i angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Członek grupy poetyckiej ”Kwadryga”.
W okresie międzywojennym współpracował z tygodnikiem satyrycznym „Cyrulik Warszawski” i prawicowym pismem „Prosto z mostu”. W roku 1939 zmobilizowany, znalazł się w niewoli niemieckiej. Po wyzwoleniu powrócił w 1946 do kraju i podjął współpracę z „Przekrojem”, „Tygodnikiem Powszechnym”, „Odrodzeniem” i „Szpilkami”.
W latach pięćdziesiątych krytykowany był za indywidualizm i brak „zaangażowania społecznego„.
Zmarł 6.12.1953 w Warszawie.

DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ PRZED 1939

Debiutował w roku 1923 wierszem Wiatr w zaułku opublikowanym w piśmie „Twórczość Młodej Polski”. Dopiero sześć lat później wydał groteskowo-fantastyczną powieść poetycką Porfirion Osiełek czyli Klub Świętokradców (1929), która uznawana jest za właściwy debiut poety.

LATA PO 1945

Po wojnie opublikował zbiór Zaczarowana dorożka (1948), w którym opowiada się za nową rzeczywistością społeczną w formie ironiczno-satyrycznej polemiki z tradycją romantyczną i inteligenckim sposobem myślenia. W tygodniku „Przekrój” systematycznie drukował oparty na grotesko-absurdalnym komizmie cykl Teatrzyk Zielona Gęś.

W tonie socrealizmu utrzymane są Ślubne obrączki (1949) i Wiersze liryczne (1952), zawierają utwory okolicznościowe i dydaktyczne. Kolejne wydane poematy Niobe (1951) i Witt Stwosz (1952) wyrażają wiarę w sens wielkiej sztuki, natomiast cykl dziesięciu Pieśni (1953) podsumowuje w formie testamentu artystyczne i życiowe doświadczenia poety. K.I.Gałczyński to jedyny kpiarz i „bluźnierca” w czasach socrealizmu, jednocześnie poeta żywiołowy, o wielkiej łatwości tworzenia sugestywnych obrazów poetyckich, często anarchicznych, a najczęściej o humorystycznym lub groteskowym wyrazie.