|
Czesław Miłosz
Dopiero po przyznaniu Nagrody, jego
książki zaczęły oficjalnie ukazywać się w kraju. Poeta o
swojej sławie pisał z dużą dozą ironii:
Czy dalej mówisz sobie: non
omnis mortar?
O tak, niecały zginę, zostanie po mnie
Wzmianka w czternastym tomie encyklopedii
W pobliżu setki Millerów i Mickey Mouse
|
Wisława
Szymborska
Żartobliwą autoironię
laureatki poznajemy w wierszu Nagrobek z tomu
Sól:
Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
Raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale też nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.
|
